Köpüğü çok özledim.

Köpük benim golden-terrier kırması olan minnak köpeğim-di. Barınaktan almıştık. Çok tatlıydı. Minnacık bişiydi zaten. Kanepeye bile çıkamıyodu. Ben kanepede oturup test çözerken başucumda durup gözümün içine bakıp ağlardı, onu sevmiyorum diye. Alırdım kucağıma, göğsümün üstüne yatırırdım, iki okşamaya uyurdu hemen. Oramda saatlerce uyurdu. Ben test çözmeye başlarken onu sevmiyorum diye, elimi üzerinden çektim diye direk uyanırdı. Hele ben ağlarken. Ağladığımda gelir gözyaşlarımı yalardı, ağlamiyim diye. Oyun oynamak isterdi. Ama çok ağladığı için vermek zorunda kaldık. Ama ben çok özledim onu. Kapıyı açtığımda benim odamdan ağlamasını, odama girdiğimde direk üstüme atlamasını. Her şeyi çok özledim. Kardeşim olmadığı için Köpük'e kısa zamanda çok bağlanmıştım, kardeşim yerine koymuştum onu, dostum yerine koymuştum. Ama o da gitti işte. Annem yüzünden. Ama çok özledim. Bakın ne tatlı oynuyo-duk: